Sześć osób rozpoczyna kurs z procedury kontroli zapasów. Dwie osoby robią to od lat w innym magazynie. Dwie korzystały z systemu, ale nigdy nie miały styczności z nowym procesem zwrotów. Dwie nigdy nie widziały rejestru zapasów. Kurs rozpoczyna się od głównego zadania, ponieważ tego wymaga praca, a pod koniec pierwszej sesji sala się dzieli: jedni się nudzą, inni gubią, a nikt nie potrafi rozróżnić, która grupa jest która.
To przykładowy scenariusz, a nie udokumentowany przypadek klienta. Dzieje się tak, gdy uczestnicy kursu zaczynają rozumieć tę samą procedurę w różny sposób, a projekt traktuje ich jako jedną grupę.
Ten przewodnik jest przeznaczony dla projektantów materiałów dydaktycznych i menedżerów szkoleń. Wyjaśnia on w przystępny sposób proces uczenia się na poziomie opanowania materiału, a następnie pokazuje, jak adaptacyjne uczenie się może go wspierać w szkoleniach w miejscu pracy: zdiagnozuj braki w wymaganiach wstępnych, dostosuj do nich przygotowanie, sprawdź opanowanie materiału przed głównym zadaniem i sprawdź, czy przygotowanie pomogło.
Czym jest uczenie się przez opanowanie materiału?
Uczenie się na poziomie opanowania materiału to podejście, w którym uczniowie muszą osiągnąć określony poziom zrozumienia jednego materiału, zanim przejdą do następnego. Benjamin Bloom przedstawił tę ideę w 1968 roku w książce „Learning for Mastery”, argumentując, że większość uczniów mogłaby opanować to, czego się od nich oczekuje, gdyby nauczanie było odpowiedniej jakości i dostosowane do ich potrzeb ( Bloom, 1968, Learning for Mastery, via ERIC ). Koncepcja ta wywodzi się ze szkół, a większość badań pochodzi z sal lekcyjnych.
W pracy praktyczne pytanie jest węższe. Które koncepcje wstępne muszą być spełnione przed głównym zadaniem, jak dowiedzieć się, kto je posiada i co dzieje się z osobami, które ich nie posiadają? Właśnie tutaj z pomocą przychodzi adaptacyjne uczenie się. W tym przewodniku oznacza to, że doświadczenie uczenia się zmienia się wraz z wynikami ucznia: kolejnością przygotowań, ilością ćwiczeń czy otrzymywanym wsparciem. Nie oznacza to jednak generatywnej sztucznej inteligencji.
Szybkie fakty
| Question | Krótka odpowiedź |
|---|---|
| Czym jest uczenie się przez opanowanie materiału? | Uczniowie osiągają określony poziom w ramach jednej jednostki, zanim przejdą do następnej. |
| Jakie jest miejsce adaptacyjnego uczenia się? | Na etapie przygotowawczym: różne wsparcie dla różnych punktów wyjścia. |
| Czy adaptacyjny oznacza sztuczną inteligencję? | Nie. Diagnostyka, która kieruje pacjentów do różnych programów odświeżających wiedzę, ma charakter adaptacyjny. |
| Co powinno pokazać sprawdzenie biegłości? | Chodzi o to, że spełnione są wszystkie wymagania wstępne, ale nie o to, że dana osoba jest w stanie wykonać całe zadanie. |
| Czy istnieje uniwersalny próg zaliczenia? | Nie. Przygotuj dowody potrzebne do wykonania zadania, wspólnie z praktykiem. |
1. Zdiagnozuj różnice w wymaganiach wstępnych
Zacznij od wymienienia pojęć wstępnych: faktów, terminów i reguł, które uczeń musi już znać, aby zrozumieć główne zadanie. W przypadku kursu kontroli zapasów mogą to być informacje o zawartości ewidencji zapasów, znaczeniu kodu zwrotu i tym, kto może korygować stan magazynowy.
Następnie napisz kilka pytań reprezentatywnych dla każdego zagadnienia i wykorzystaj je jako krótką diagnozę przed zajęciami. Centrum Eberly'ego Carnegie Mellon opisuje, dlaczego to jest ważne: wcześniejsza wiedza studentów może ułatwiać lub utrudniać naukę, a gdy jest bierna, niewystarczająca, niewłaściwie aktywowana lub niedokładna, może zakłócać nową naukę ( Centrum Eberly'ego, zasady uczenia się ). Wiedza o tym, z czym przychodzą uczestnicy, pozwala budować na mocnych stronach i uzupełniać braki.
Jedno ostrzeżenie. Diagnostyka wycofania produktu informuje o wycofaniu produktu. Nie należy na jej podstawie wnioskować o kompetencjach zawodowych. Osoba, która potrafi zdefiniować kod zwrotu, spełnia jeden warunek wstępny dla danego zadania, a nie wykazała, że potrafi poradzić sobie ze zwrotem. Poradnik IES dotyczący organizacji nauczania i nauki wymienia wykorzystanie testów do identyfikacji luk jako rekomendacji i ocenia dowody na to jako minimalne. Został on napisany dla studentów, więc traktuj go jako rozsądny nawyk projektowy, który warto spróbować zmierzyć we własnym środowisku, a nie jako sprawdzoną metodę pracy ( poradnik IES ).
2. Zdecyduj, co można spersonalizować
Adaptacyjne uczenie się wydaje się być czymś większym, niż jest w rzeczywistości. Aby opanować materiał w stopniu wymaganym, możesz spersonalizować trzy rzeczy:
- Sekwencja. Uczniowie, którzy mają lukę w wiedzy, zaczynają od powtórki tego konceptu. Uczniowie, którzy go nie pomijają,
- Ilość praktyki. Osoba, która odpowie prawidłowo na trzy z trzech pytań, potrzebuje mniej powtórzeń niż ktoś, kto odpowie prawidłowo na jedno z trzech pytań.
- Wsparcie. Jeden uczeń otrzymuje rozwiązany przykład. Drugi otrzymuje krótkie wyjaśnienie z prośbą o ponowną próbę. Trzeci zostaje oznaczony do rozmowy z instruktorem.
Nie należy personalizować standardu. Główne zadanie nadal ma jedną definicję „gotowości”. Adaptacja zmienia trasę, a nie cel.
Nie należy również utożsamiać adaptacji z generatywną sztuczną inteligencją. Zasada taka jak „jeśli pominiesz dwa produkty w kodach zwrotnych, otrzymasz to przypomnienie, a następnie ponowną próbę” jest adaptacyjna i nie wymaga żadnego modelu. Jeśli platforma reklamuje adaptację opartą na sztucznej inteligencji, sprawdź jej działanie w odniesieniu do własnego procesu pracy, zanim na niej polegasz.
3. Zaprojektuj opcje informacji zwrotnej i ćwiczeń
Dla każdego warunku wstępnego zdefiniuj małą pętlę: wynik diagnostyki, docelową aktywność i komunikat zwrotny.
| Wynik diagnostyczny | Aktywność ukierunkowana | Przykład informacji zwrotnej | Co wyzwala kolejny krok |
|---|---|---|---|
| Brakuje elementów kodu zwrotnego | Krótkie wyjaśnienie z dwoma przykładami, a następnie trzema nowymi elementami | „Potraktowałeś kod R2 jako uszkodzony przedmiot. R2 oznacza, że został zwrócony w nieotwartym stanie. Spójrz na przykład na następnym ekranie i wypróbuj te rozwiązania”. | Drugie pudło powoduje rozmowę telefoniczną z instruktorem |
| Przechodzi kody zwrotów, pomija korekty zliczania | Interaktywny przypadek, w którym uczniowie decydują, kto może skorygować liczbę i dlaczego | „Korekta przekracza twój limit. Która rola ją zatwierdza?” | Błędny schemat rozumowania, nawet przy prawidłowej odpowiedzi, jest oznaczany w celu omówienia |
| Przechodzi wszystko | Przechodzi do głównego zadania praktycznego | „Wymagania wstępne potwierdzone. Teraz: twoja pierwsza sprawa.” | żaden |
Zwróć uwagę na dwa rozwiązania projektowe. Informacja zwrotna wyjaśnia przyczynę, a nie tylko odpowiedź. A czynniki wyzwalające kolejną próbę lub pomoc człowieka są ustawione z wyprzedzeniem, więc uczeń, który utknie w martwym punkcie, nie czeka, aż ktoś to zauważy.
Formaty interaktywne dobrze sprawdzają się w kolumnie aktywności. Każdy uczestnik odpowiada na pytanie i podaje uzasadnienie, a prowadzący weryfikuje, które błędne przekonania są powszechne. AhaSlides wspiera adaptacyjne, interaktywne uczenie się oraz przełączanie między trybem rzeczywistym a indywidualnym. Zaznacz wszystkie konkretne funkcje diagnostyczne, tworzenia treści, oceniania lub raportowania, na których planujesz polegać w swoim własnym procesie pracy, i traktuj funkcje sztucznej inteligencji, symulacji i integracji jako zewnętrzne lub niepotwierdzone, dopóki nie przekonasz się, że działają.
4. Sprawdź opanowanie materiału przed przejściem do dalszej części kursu
Zdefiniuj dowody, których potrzebujesz, zanim uczeń rozpocznie główne zadanie. Niech będą one specyficzne dla zadania, na przykład: „poprawnie interpretuje wszystkie kody zwrotne w trzech nowych przypadkach i wskazuje osobę zatwierdzającą korektę liczby”.
Dwa ostrzeżenia.
Unikaj uniwersalnego progu zaliczenia. Sformułowanie „80 procent do postępu” brzmi logicznie i nie mówi nic o tym, które 20 procent zostało pominięte. Jeśli pominięty element powoduje błąd w zakresie bezpieczeństwa lub zgodności, uczeń nie opanował warunku wstępnego. Ustal dowody według koncepcji i oceniaj kluczowe elementy osobno.
Upewnij się, że sprawdzenie jest rzetelne w tym, co pokazuje. Sprawdzenie warunków wstępnych potwierdza, że koncepcje są na miejscu. Nie dowodzi ono, że uczeń potrafi wykonać zadanie. Dotyczy to głównego ćwiczenia i oceny, która następuje po nim. Nasz poradnik dopasowywania aktywności edukacyjnych do taksonomii Blooma pokazuje, jak dopasować cel, aktywność i ocenę, aby sprawdzenie nie zostało pomylone z celem.
5. Oceń wysiłek i efekty uczenia się
Zmierz dwie rzeczy osobno, a następnie je połącz.
- Wysiłek ucznia włożony w przygotowanie. Ile powtórzeń potrzebował każdy uczeń? Ile prób? Wysiłek mówi nam tyle samo o projekcie, co o uczącym się: koncepcja, że większość ludzi potrzebuje trzech prób, prawdopodobnie ma słabe uzasadnienie.
- Wymagana wydajność. Czy uczniowie osiągnęli ustalony przez Ciebie standard dowodowy?
Następnie przetestuj powiązanie, które Cię interesuje: czy przygotowanie wspiera wydajność w kolejnym zadaniu? Porównaj uczestników, którzy potrzebowali przygotowania, z tymi, którzy go nie potrzebowali, i porównaj wydajność w nowym, nieznanym przypadku z sytuacją wyjściową. Amerykańskie Centra Kontroli i Prewencji Chorób oddzielają ocenę nauki od oceny, jak dobrze ludzie stosują ją w pracy, i sugerują planowanie obu tych aspektów ( CDC, „Ocena szkoleń: pomiar skuteczności ”). To wskazówka pomiarowa, a nie prognoza wyników.
Określ, kto jest uwzględniany, jaki jest mianownik i jaki jest czas. Jeśli wydajność ulegnie zmianie, sprawdź, co jeszcze zmieniło się w tym samym okresie, na przykład nowe narzędzie lub inna kombinacja zadań, zanim zaliczysz przygotowanie. Nie obiecuj oszczędności czasu ani wskaźnika zdawalności, którego nie mierzyłeś.
Przykładowy scenariusz: sprawdzanie warunków wstępnych w procedurze zwrotów
Ilustrujący. Praktyk wykonujący tę pracę powinien zweryfikować przypadek i kryteria odpowiedzi przed ich użyciem.
Przypadek. Uczeń przechodzi diagnostykę kodu zwrotnego. Odpowiada poprawnie na dwa z pięciu pytań. Oba błędy dotyczą kodu R2, który odczytuje jako „uszkodzony”.
O co uczeń jest proszony. Wyjaśnij, co pokazuje wynik, podaj dowody na jego poparcie i powiedz, jakich dodatkowych informacji lub wsparcia potrzebuje przed głównym zadaniem.
Słaba odpowiedź. „Muszę się więcej uczyć”. Nie cytuje niczego i nie wymienia żadnego pojęcia.
Silniejsza odpowiedź. „Pomyliłem dwa artykuły R2, ponieważ myślałem, że R2 oznacza uszkodzony towar. W informacji zwrotnej napisano, że oznacza to zwrot nieotwarty. Pozostałe trzy odpowiedzi były poprawne, więc luka wygląda jak jeden kod, a nie cała procedura. Powtórzyłbym przykłady R2 i spróbował ponownie z trzema nowymi artykułami. Nie jestem pewien, czy R2 dotyczy również częściowo otwartych pudełek, więc zapytałbym instruktora, zanim zajmę się zwrotem na żywo”.
Uruchom i powtórz. Ponieważ uczeń wskazał lukę i pozostałe pytanie, system pozwala mu spróbować ponownie. Drugie nieudane pytanie R2 oznaczałoby rozmowę z instruktorem. Uczeń próbuje ponownie z trzema nowymi pytaniami i odpowiada poprawnie na wszystkie trzy, więc przechodzi dalej.
Czego uczy się projektant. Jeśli połowa grupy błędnie odczyta R2, problemem jest wyjaśnienie, a nie uczący się.
Rubryka, którą możesz dostosować
Oceń każde kryterium w skali od 0 do 2. Jest to propozycja dostosowania się do roli praktyka, a nie sprawdzony standard gotowości.
| Kryterium | Obserwowalne dowody |
|---|---|
| Wykonanie zadania | Projektuje ukierunkowane przygotowanie wstępne na podstawie dowodów diagnostycznych. Rejestruje wybór i dowody go uzasadniające. |
| Rozumowanie | Wyjaśnia ograniczenia, alternatywy i to, co jest nadal niepewne, łącznie z tym, czego sprawdzenie nie wykazuje. |
| Granice | Stosuje zatwierdzone procedury i prosi o pomoc w przypadku braku informacji lub upoważnienia. |
Kotwice: 0 = brak lub nieobsługiwane. 1 = częściowe, z istotnymi pominięciami. 2 = kompletne i uzasadnione zgodnie z ustalonymi kryteriami. Zdefiniuj błędy krytyczne oddzielnie, na przykład pozwalając uczniowi przekroczyć warunek wstępny bezpieczeństwa w ogólnym wyniku. Wynik całkowity nie może przesłaniać krytycznego błędu.
Ograniczenia, które mogą pozostać
Nawet jeśli wstępne przygotowania okażą się skuteczne, niektóre rzeczy pozostają niezmienne:
- Słaby materiał źródłowy. Jeśli sama procedura jest niejasna, żadna diagnostyka nie pomoże jej rozwiązać.
- Czas. Uczniowie, którzy potrzebują trzech powtórek, potrzebują trzech terminów w tygodniu. Sprawdź, czy harmonogram na to pozwala.
- Motywacja. Uczeń, który postrzega diagnostykę jako test, którego należy unikać, może nie angażować się w naukę. Wyjaśnij, że kontrola ma na celu wskazanie, gdzie potrzebne jest wsparcie.
- Ograniczenia narzędzi. Platforma może nie obsługiwać routingu lub raportu, który zaprojektowałeś. Sprawdź to przed kompilacją.
Zaplanuj osobne poprawki dla tych elementów i poinformuj o tym sponsorów. Uczenie się przez opanowanie materiału to podejście projektowe, a nie gwarancja rezultatów.
PYTANIA I ODPOWIEDZI
Jaka jest różnica między uczeniem się ukierunkowanym na opanowanie materiału a uczeniem adaptacyjnym?
Uczenie się na podstawie opanowania materiału to zasada, zgodnie z którą uczniowie powinni osiągnąć określony poziom w danej jednostce przed osiągnięciem kolejnej. Uczenie adaptacyjne to sposób na realizację tego celu: ścieżka zmienia się w zależności od postępów ucznia.
Czy adaptacyjne uczenie się potrzebuje sztucznej inteligencji?
Nie. Diagnostyka z regułami, które odsyłają uczniów do różnych materiałów doszkalających, jest adaptacyjna. Sztuczna inteligencja jest jedną z możliwych implementacji, a wszelkie twierdzenia na jej temat należy sprawdzić w działającym przykładzie.
Jak ustalić próg opanowania materiału?
Zdefiniuj dowody dla każdego warunku wstępnego i zaznacz elementy krytyczne osobno. Unikaj pojedynczego procentu, który mógłby spowodować wystąpienie krytycznej luki, i skonsultuj próg z osobą, która wykonuje to zadanie.
Gdzie zacząć
Wybierz jeden kurs z jasno określonym problemem wstępnym. Wypisz trzy zagadnienia wstępne, napisz trzy pytania do każdego z nich i przeprowadź diagnostykę z grupą uczniów. Sprawdź, które zagadnienia podzieliły grupę: to właśnie te zagadnienia warto odświeżyć.
Aby zobaczyć, w jaki sposób diagnostyka we własnym tempie, ukierunkowane przygotowanie i omówienie na żywo mogą współgrać z Twoim kursem, zapoznaj się z AhaSlides.
